زمین و پیدایش آن:
داستان حیات زمین در حدود 6/4 میلیارد سال پیش از میان گردوغبارات و گازهای ناشی از انفجار یک ابرستاره، آغاز شد و هنوز پس از گذشت نزدیک به 5 میلیارد سال، این سیاره همچنان از درون فعال است. وجود زمینلرزهها، آتشفشانها، حرکت بستر اقیانوسها که باز و بسته میشوند و قارههایی که از هم دور و به هم نزدیک میشوند، نشانههایی از زنده بودن زمین هستند.
زمین سیارهای منحصر به فرد است، نه تنها به این دلیل که ما انسانها بر روی آن زندگی میکنیم، بلکه به خاطر اینکه بیش از یک میلیون شکل از حیات بر روی آن تکامل یافته است. از میان تمامی موجودات زندهای که بر روی زمین شکل گرفتهاند، پیدایش و تکامل هومو ساپینس (Homo sapiens)- گونهای با قدرت منطق و زبان- که اجداد انسانهای امروزی بودند، بسیار نوظهور است.
در مطالعات زمینشناسی و شناخت زمین، به زمین تنها به شکل کنونی آن نگاه نمیشود، بلکه به دنبال آن هستند تا دریابند زمین چگونه شکل گرفته است، در زمان پیدایش و زایش، چه شکلی داشت و چگونه به شکل کنونی تکامل یافته است و از همه مهمتر، چه چیزی زمین را قادر به نگهداری حیات روی خود کرده است.
هیچ کس نمی داند چه زمانی شرایط اتمسفر اولیه زمین برای شروع و تکامل حیات مناسب شده است ولی آنچه میدانیم این است که اگر مقدار اکسیژن اولیه زمین به مقدار کنونی بود، مولکولهای آلی بزرگی که ظاهرا پیشگامان پیدایش و تکامل حیات بر روی زمین بودند، قادر به شکلگیری نبودند. زیرا بر اساس نظر شیمیدانها، اکسیژن منجر به از بین رفتن چنین مولکولهای آلی میشد.
سیارههای منظومه شمسی به دو دسته تقسیم میشوند: سیارههای زمین مانند، مثل عطارد، زهره، زمین و ماه که سیاراتی متراکم با چگالی 4-5/5 برابر آب، سنگی و کوچک. هستند دسته دیگر، سیارات بزرگ میباشند. مشتری، اورانوس، نپتون و زحل که تراکم کمی دارند و بیشتر اجسامی گازی میباشند. سیارات دسته دوم از نظر چگالی کم و مقدار محتوای گازی بالا بیشتر شبیه خورشید هستند تا سیارات زمین مانند. بر اساس آنالیزهای انجام شده بر روی سنگهای کره زمین، ماه و همینطور براساس آنالیز شهاب سنگهایی که از دیگر سیارات زمین مانند به کره ما رسیدهاند، ترکیبات اصلی این سیارات شامل اکسیژن، آهن، سیلسیوم و منیزیم میباشد. مطالعات اسپکتروسکوپی خورشید نشان میدهد که 99% خورشید از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده است. همچنین این دو عنصر، از عناصر اصلی سازنده سیارات بزرگ نیز میباشند.
پدولوژی کلمه ای با ریشه یونانی است که از دو بخش پد به معنای خاک و لوژی به معنای مطالعه تشکیل شده است و به معنای مطالعه خاک در محیط طبیعی آن می باشد. پدولوژی یکی از دو شاخه اصلی علوم خاک می باشد و با ژنز، مورفولوژی و طبقه بندی خاک ها سروکار دارد. این وبلاگ با هدف آشنائی دانشجویان علوم خاک دانشگاه مراغه با دروسی که نویسنده این وبلاگ (دکتر نیکو حمزه پور، عضو هیئت علمی گروه خاکشناسی، دانشگاه مراغه) تدریس می کند راه اندازی شده است ولی در آن سعی می شود مطالب علمی که به نظر نویسنده مفید می رسند نیز گنجانده شود. تمامی دانشجویان خاک شناسی و افراد علاقه مند به خاک می توانند این وبلاگ را مطالعه کرده و نویسنده را از نظرات ارزشمند خود مطلع سازند.