براساس نظریه­های جدید و شواهد به دست آمده، در اثر انفجار یک ابرستاره، در حدود 6/4 میلیارد سال پیش (تئوری big bang) توده­ی عظیمی از گاز و گرد و غبار با انرژی بسیار در فضا پخش شد. ذرات پراکنده درفضا کم کم در اثر نیروی جاذبه به یکدیگر نزدیک شدند و حرکت مارپیچی را در جهت عقربه­های ساعت آغاز کردند. در ادامه قسمت میانی این توده­ی غبارمانند بیشتر از قسمت­های بیرونی متراکم شده و خورشید را تشکیل داد. هر در اثر این متراکم شدن، دمای خورشید اولیه تا 1000000 درجه سانتی گراد افزایش یابد که در نتیجه آن اتم­های هیدروژن با یکدیگر ترکیب شده و به اتم هلیوم تبدیل شدند. در اثر این همجوشی هسته­ای، انرژی زیادی آزاد شد و سوخت هسته­ای یا فیوژن که منشا گرما و نور خورشید است آغاز شود و تاکنون ادامه دارد. انرژی بسیار زیاد تولید شده از این اتفاق و طوفان های ناشی از آن  باعث شد که گازها و ذرات معلق اطراف این توده فشرده یا همان خورشید اولیه، براساس جرم خود در فواصل مختلفی از خورشید پراکنده شوند. به طوری که ذرات با وزن کمتر همانند گازهای هیدروژن و هلیوم، در فاصله دورتر از خورشید قرار گرفتند و سیاراتی مثل مشتری، اورانوس و نپتون را تشکیل دادند و ذرات سنگین تر مانند آهن و منگنز و غیره در فاصله نزدیکتر به خورشید قرار گرفتند و سیاره­هایی مثل زمین و زهره و ... تشکیل شدند.

به بیانی دیگر، با سرد شدن توده گازی شکل، موادی که به دلیل درجه حرارت بسیار زیاد به شکل گاز وجود داشتند، کم کم به شکل ذرات جامد درآمدند. از آنجایی که با نزدیک شدن به خورشید، درجه حرارت افزایش می­یافتد، در قسمت­های مجاور خورشید سیاراتی بوحود آمدند که ذرات تشکیل دهنده آنها نقطه جوش بالایی داشتند مثل فلزات و کانی­ها. به این دلیل است که سیاره عطارد که نزدیکترین سیاره به خورشید است، بخش اعظمی از آن، از آهن تشکیل شده است. در فاصله کمی دورتر از خورشید که درجه حرارت کمتر بود، سیاره­هایی با ترکیب منگنز، سیلسیوم و اکسیژن بوجود آمدند. در نقاط منتها الیه منظومه شمسی، جایی که انرژی و حرارت خورشید تاثیرگذار نیست، سیاره­هایی با ترکیبات سبک مثل هلیوم و خورشید قرار دارند.